#පතිවත (ලේ බිඳුවක් මත ලියැවුණු ඉරණම)
මීදුමෙන් පිරී ගිය අලුයමක සිසිලස ගත දවටද්දී, රනුක තම මංගල ඇඳුමෙන් සැරසී සිටියේ දර්පණය දෙස මහත් ආඩම්බරයකින් බලමිනි. ඔහු හැඳ සිටි රන් පැහැති ජේත්තුකාර ඇඳුම ඔහුගේ පෞරුෂය තවත් ඉස්මතු කළේය. අද ඔහුගේ ජීවිතයේ වැදගත්ම දිනයයි. වසර හතක දීර්ඝ ආදර කතාවක අවසාන මෙන්ම අති සුන්දරම පරිච්ඡේදය අද ලියැවෙන්නට නියමිතව තිබුණි.
“සුදු… ඔයා ලෑස්තිද මැණික?” රනුක දුරකථනයෙන් ඇයට ඇමතුවේය.
“තව ටිකයි අයියේ… මේ මාල හත දානවා විතරයි. රූපලාවන්ය ශිල්පිනිය කිව්වා තව විනාඩි දහයකින් මම එළියට එනවා කියලා. ඔයා ලෑස්තිද?” සිතුෂිගේ හඬේ තිබුණේ වෙහෙසට වඩා මුසු වූ ප්රීතියකි.
සිතුෂි විමංසා යනු රනුකගේ ලෝකයම විය. රනුක ව්යාපාරික ක්ෂේත්රයේ ප්රබලයෙකු වන අතර සිතුෂි වෘත්තියෙන් වෛද්යවරියකි. ඔවුන් අතර තිබූ අවබෝධයත්, වසර හතක් පුරා ගොඩනැගුණු විශ්වාසයත් නිසා මේ විවාහයට දෙපාර්ශවයේම ආශිර්වාදය නොඅඩුව ලැබුණි. සිතුෂි යනු ඇගේ දෙමාපියන්ගේ එකම දියණියයි. ඇයව හදා වඩා ගත්තේ කිසිදු අඩුවක් නොතබාය. ඇය වෛද්ය විද්යාලයේ සිටි කාලයේ පවා රනුක ඇය අසලම සෙවනැල්ලක් මෙන් සිටියේය.
මංගල උත්සවය කොළඹ ප්රධාන පෙළේ හෝටලයක ඉතා උසස් අයුරින් නිම විය. රනින් කළ මාල හතකින් සහ ඇත් දළ පැහැති ඔසරියකින් සැරසුණු සිතුෂි, දෙවඟනක සේ දිස් විය. පෝරුවේ චාරිත්ර, මඟුල් බෙර හඬ සහ නෑ හිතමිතුරන්ගේ සුබපැතුම් මධ්යයේ ඔවුන් දෙදෙනා නීත්යානුකූල අඹුසැමියන් බවට පත් වූහ.
සැන්දෑ යාමය එළඹෙද්දී, සිතුෂිට තම මහගෙදරින් සමුගන්නා මොහොත උදා විය. තමන්ව රත්තරන් සේ ඇති දැඩි කළ අම්මා සහ අප්පච්චි දමා යෑමට ඇයගේ සිත ඉඩ දුන්නේ නැත. ඇය තම කුඩා කල සිට හැදුණු වැඩුණු නිවස දෙස බැලුවේ ඉතා සංවේදීවය.
“අනේ අම්මා… මට යන්න බැහැ…” ඇය මවගේ උරහිස මත හිස තබා හැඬුවාය.
“අඬන්න එපා මගේ දෝණි. ඔයා දැන් ලොකු දොස්තර නෝනා කෙනෙක්. රනුක පුතා ඔයාව හොඳින් බලාගනියි. මේ ගෙදර දොරවල් ඔයාට ඕනම වෙලාවක ඇරලා තියෙන්නේ.” සිතුෂිගේ මව තම දියණියගේ හිස පිරිමදිමින් සැනසුවාය.
සිතුෂිගේ පියා රනුක අසලට ගියේය. ඔහු දෑස්වල කඳුළු සඟවා ගැනීමට උත්සාහ කළේය. “පුතා, මේ අපේ මල් වත්තෙ පිපුණු එකම මල. අපි මේ මල ඔයාගෙ අතට දෙන්නේ ලොකු විශ්වාසයකින්. කවදාවත් මේ මල මැලවෙන්න දෙන්න එපා. ඇයට දුකක් දුන්නොත් මට ඒක ඉවසන්න බැහැ.”
රනුක ඉතා ගෞරවයෙන් එම වගකීම බාර ගත්තේය. “අම්මේ, අප්පච්චි, මාව විශ්වාස කරන්න. මම සිතුෂිව මගේ පණටත් වඩා බලාගන්නවා. ඇයට කඳුළු බින්දුවක් වැටෙන්න මම ඉඩ දෙන්නේ නැහැ.” එම පොරොන්දුව සිතුෂිගේ සිතට මහත් සැනසීමක් ගෙන දුන්නේය. ඔවුන් තම මංගල රාත්රිය ගත කිරීම සඳහා නුවරඑළිය බලා පිටත් වූහ.
සීතල නුවරඑළියේ සුඛෝපභෝගී හෝටල් කාමරය මල් පෙතිවලින් සරසා තිබුණි. සීතල හුළඟ ජනේල අතරින් රිංගා එද්දී, රනුක සහ සිතුෂි තම ජීවිතයේ අතිශය පෞද්ගලික සහ සුන්දර මොහොතට එළඹුණහ. සිතුෂි තම සැමියාට පූර්ණ විශ්වාසයෙන් යුතුව තම ශරීරය සහ ආත්මය පූජා කළාය. ඇය සිතුවේ තම සැමියාට ඇය සතු උතුම්ම වස්තුව ලබා දුන් බවයි.
නමුත් පසුදා උදෑසන උදා වූයේ බලාපොරොත්තු නොවූ අඳුරක් සමඟිනි. නින්දෙන් අවදි වූ රනුක මුලින්ම බැලුවේ සුදු පැහැති ඇඳ ඇතිරිල්ල දෙසයි. එහි කිසිදු රතු පැහැති සලකුණක් නොවීය. ඔහුගේ මනසට වහාම ඇතුළු වූයේ පටු සමාජ සම්මතයන් සහ සැකයයි. ඔහුට රුධිර බිඳුවක් අවශ්ය විය. එය ‘කන්යාභාවයේ’ සහතික පත්රය ලෙස ඔහු සැලකුවේය.
“සිතුෂි… නැගිටිනවා!” රනුකගේ කෝපාවිෂ්ට හඬින් ඇය බියෙන් අවදි වූවාය.
“ඇයි අයියේ… මොකද මේ?” ඇය ඇස් පිසදමමින් ඇසුවාය.
“මොකද මේ? තෝ මාව රවට්ටුවා නේද? කියපන් තෝ මීට කලින් කී දෙනෙක් එක්ක ලැගලා තියෙනවද? අවුරුදු හතක් තිස්සේ තෝ රඟපෑවා නේද?” රනුක ඇයගේ හිසකෙස්වලින් අල්ලා කම්මුල් පහරක් එල්ල කළේය.
සිතුෂි අන්දමන්ද විය. ඇය වෛද්යවරියකි. ඇය දන්නවා කන්යා පටලය යනු ස්වභාවිකවම හෝ වෙනත් ක්රීඩා, බයිසිකල් පැදීම වැනි හේතු මත හානි විය හැකි දෙයක් බව. නමුත් තම සැමියා මෙතරම් පටු ලෙස සිතනු ඇතැයි ඇය සිහිනෙකින්වත් නොසිතුවාය.
“අයියේ… මාව විශ්වාස කරන්න. මගේ ජීවිතේට මම ඔයාට කලින් කිසිම පිරිමියෙක්ට මගේ ඇඟට අත තියන්න දීලා නැහැ. මම ඔයා වෙනුවෙන් පිරිසිදුව හිටියේ. මම දොස්තර කෙනෙක් විදිහට ඔයාට මේක පැහැදිලි කරන්නම්…”
“පිරිසිදුකම? කෝ එහෙනම් ලේ බිඳුවක්? තෝ දොස්තරකම පාවිච්චි කරලා මාව ගොනාට අන්දන්න එපා. තෝ වගේ බැල්ලියක් මම ගෙදරට ගෙනාවා නේද කියලා මට ලැජ්ජයි! මේ දැන්ම ඇඳුම් අහුරගනින්.” රනුකගේ වචන සිතුෂිගේ හදවත පලා ගියේය. වසර හතක ආදරය, විශ්වාසය සහ කැපකිරීම් රුධිර බිඳුවක් මත තීරණය කරන තම සැමියා දෙස ඇය බලා සිටියේ පිළිකුලෙනි.
එතැන් පටන් සිතුෂිගේ ජීවිතය අපායක් විය. රනුක ඇය සමඟ කතා කිරීම නතර කළේය. ඔහු රැකියාවට ගොස් ආපසු එන්නේ මධ්යම රාත්රියේ හොඳටම බීමත්වය. සිතුෂි නිහඬව මේ සියල්ල විඳ දරා ගත්තේ තම දෙමාපියන්ට මේ දුක කීමට නොහැකි නිසාය. ඔවුන් දැනගතහොත් ඔවුන්ගේ හදවත් බිඳී යනු ඇත.
දිනක් රනුක ‘නිශා’ නම් කාන්තාවක නිවසටම කැඳවාගෙන ආවේය. නිශා යනු සමාජශාලාවල රස්තියාදු වන, සල්ලාල ජීවිතයක් ගත කරන තැනැත්තියකි. “මෙන්න මගේ අලුත් සහකාරිය. තෝ දැන් මට වැඩක් නැහැ. තෝ ඉන්න ඕනේ මගේ වැඩකාරිය වගේ.” රනුක නිශාව සිපගනිමින් සිතුෂිට අපහාස කළේය.
සිතුෂිට තවදුරටත් ඉවසිය නොහැකි විය. ඇය තම වෘත්තීය කටයුතුවලට වැඩිපුර අවධානය යොමු කළාය. රෝහලේදී ඇය රෝගීන්ට සලකද්දී තමන්ගේ පෞද්ගලික දුක අමතක කිරීමට උත්සාහ කළාය. නමුත් ඇයට එක් රහසක් තිබුණි. ඇය ගැබ්ගෙන සිටියාය. ඇය ඒ බව රනුකට කීමට අවස්ථාවක් සෙවුවද, ඔහු සිටියේ ඇය පිරිමියෙකු දෙස බැලුවත් සැක කරන මානසිකත්වයකය.
මාස කිහිපයක් ගත විය. නිශා, රනුකගේ දේපළවලට සහ මුදල්වලට ලොල් වී සිටියාය. ඇය රනුකව තව තවත් බීමට පොළඹවා ගත්තාය. මේ අතර සිතුෂි රනුකට ලියුමක් ලියා තබා තම මහගෙදර බලා ගියාය. එම ලියුමේ ඇය මෙසේ සඳහන් කළාය:
“අයියේ, ඔයා මගේ පතිවත හෙව්වේ ඇඳ ඇතිරිල්ලක් උඩින්. ඒත් මම මගේ ආත්මයෙන්ම පිරිසිදු වුණේ ඔයා වෙනුවෙන් විතරයි. මම යනවා. ආයෙ කවදාවත් ඔයාගේ ජීවිතේට මම එන්නේ නැහැ. ඔයා සතුටින් ඉන්න.”
රනුක එම ලියුම කියවා එය කුණු කූඩයට දැමුවේය. ඔහු සිතුවේ ඇය වරදකාරියක නිසා පලා ගිය බවයි. නමුත් මාස අටකට පසු සියල්ල වෙනස් විය. රනුකට අහම්බෙන් රෝහලේදී ඔහුගේ පැරණි මිතුරෙකු වන වෛද්ය අනුරාධ මුණගැසුණි.
“රනුක… උඹ මෙහෙ මොකද කරන්නේ? උඹ දන්නවද සිතුෂි ගැන?” අනුරාධ ඇසුවේ කෝපයෙනි. “මොකක්ද ඒ බැල්ලිය ගැන මට දැනගන්න තියෙන්නේ?” රනුක උඩඟු ලෙස ඇසුවේය. “කට වහපන් රනුක! සිතුෂි දැන් ඉන්නේ නයින්වේල්ස් රෝහලේ දැඩි සත්කාර ඒකකයේ. ඇයට දරුවෙක් ලැබෙන්න යනවා. ඒ දරුවා උඹේ. ඇය ඇගේ හදවතේ අසනීපය හංගගෙන ඒ දරුවා බේරගන්න සටන් කරනවා. උඹ ඇයව සැක කළේ මහා මෝඩ විදිහට. දොස්තරලා විදිහට අපි දන්නවා කන්යා පටලය කියන්නේ මොකක්ද කියලා. උඹේ නොදන්නාකම නිසා උඹ රත්තරන් කෙල්ලෙක්ව නැති කරගත්තා.”
රනුකගේ ලෝකය එකවරම කඩා වැටුණි. ඔහු වහාම රෝහල වෙත දිව ගියේය.
රෝහලේ දැඩි සත්කාර ඒකකයේ සිතුෂි සිහිසුන්ව වැතිර සිටියාය. ඇය ඉතාමත් දුර්වල වී සිටියාය. ඇය අසල කුඩා පෙට්ටියක, රනුකටම සමාන රූපයක් ඇති පුංචි දියණියක් සිටියාය. රනුක ඇය අසලට ගොස් දණින් වැටුණි.
“සුදු… අනේ ඇස් ඇරලා බලන්න. මට සමාවෙන්න.” රනුක ඇයගේ අත අල්ලාගෙන හැඬුවේය.
සිතුෂි අමාරුවෙන් දෑස් හැරියාය. ඇයගේ හුස්ම ගැනීම අපහසු විය. “අයියේ… ඔයා ආවද?” ඇය ඉතා දුර්වල හඬින් ඇසුවාය.
“ඔව් මැණික… මම ආවා. මට සමාවෙන්න. මම මෝඩයෙක්. මම ලේ බිඳුවක් හෙව්වා මිසක් ඔයාගේ ආදරේ දැක්කේ නැහැ.”
“අයියේ… මේ ඉන්නේ අපේ දුව. එයා පිරිසිදුයි. මම මගේ ජීවිතේම පිරිසිදුව තියාගත්තේ ඔයා වෙනුවෙන්. ඒත් දෛවය සරදම් කරා. අයියේ… මට තව හුස්ම ගන්න අමාරුයි. දුවව බලාගන්න. මම යනවා…”
සිතුෂිගේ අත රනුකගේ අතින් ගිලිහී ගියේය. යන්ත්රයේ හඬ එක දිගට ඇසෙන්නට විය. සිතුෂි මෙලොව හැර ගොස් තිබුණි. රනුක තම දියණිය පපුවට තුරුළු කරගෙන කෑගසා හැඬුවේය. ඔහුට දැන් සියල්ල ඇත, නමුත් ඔහුට වඩාත්ම වටිනා ‘පතිවත’ රැකි බිරිඳ ඔහුට සදාකාලිකවම අහිමි වී තිබුණි.
~ නිමි. ~
කතාවෙන් ඔබ්බට…
මෙම කතාව සමාජයට ලබා දෙන පණිවිඩය ඉතා ගැඹුරුය. කාන්තාවකගේ පිරිසිදුකම යනු රුධිර බිඳුවක් හෝ පටලයක් නොවේ. එය ඇයගේ චරිතය සහ ඇය පෙන්වන විශ්වාසයයි. වෛද්ය විද්යාවට අනුව කන්යා පටලය යනු ඉතා සියුම් දෙයකි. එය ඕනෑම ස්වභාවික හේතුවක් මත හානි විය හැක. පටු අදහස් නිසා රනුක වැනි මිනිසුන් අහිමි කරගන්නේ තම පණටත් වඩා ආදරය කළ හදවත්ය. පිරිමියෙකු විසින් ගැහැණියකගේ චරිතය රුධිර බිඳුවකින් මැනීම තරම් අඥාන ක්රියාවක් තවත් නැත.
චූටි හෙල්ප් එකක් ඉල්ලන්නම් යාලුවේ. සමහරු කතා කියවලා ලයික් එකක්වත් නොදා යනවා සමහරවිට එයාලා කතාවට ආස නැතුව ඇති..ඒත් ඔයා චූට්ටක් හරි කතාව රසවින්දනම් ඔයාට දැනුනදේ කියලා චූටි විනාඩියක් වැයකරලා පේජ් එකටත් like එකක් දාල යන්න අමතක කරන්න එපා #Serious 
.. 
